

”…możemy przyjść do Niego
z całym naszym życiem…”
W dniach 14–15 listopada w Jastrzębiu-Zdroju spotkaliśmy się jako synowie i córki Wspólnoty Cenacolo. Przyjechaliśmy do domu chłopaków w sobotę rano i pozostaliśmy razem do niedzielnego obiadu. Było nas około dwudziestu: dziewczyny i chłopacy, którzy przeszli drogę we wspólnocie, a także rodziny z dziećmi. Niektórzy nie widzieli się od lat.

Zawsze porusza mnie to, że po takim czasie możemy usiąść razem i rozmawiać, jakbyśmy nie stracili ze sobą kontaktu. Każdy przynosi swoją historię: rodzinę, pracę, radości i trudności. A jednak pozostaje między nami coś wspólnego, doświadczenie drogi, na której spotkaliśmy Boga i ludzi, którzy pomogli nam na nowo stanąć na nogi.

Tematem spotkania były słowa „Bóg jest sercem”. Wysłuchaliśmy katechezy Matki Elwiry, która przypominała, że serce to nie tylko organ, który bije w naszym ciele. To także nasze myśli, uczucia, pragnienia i relacje. Tam rodzi się prawda o nas samych. Matka mówiła o szczerości serca, o odwadze przyznania się do błędu i o Jezusie, który nas zna, słucha i kocha. „On jest żywą osobą, która słucha”. Te słowa zostały we mnie jako proste przypomnienie, że możemy przyjść do Niego z całym naszym życiem.

Był z nami także ks. Hubert ze Wspólnoty. W swojej konferencji i świadectwie mówił o więzi, która nie kończy się wraz z wyjściem z domu Cenacolo. Szczególnie dotknęło mnie to, że po zakończeniu drogi w domach nadal jesteśmy Wspólnotą i nadal do niej należymy, choć żyjemy poza jej murami. Możemy żyć jej charyzmatem tam, gdzie Bóg nas stawia: w rodzinie, w pracy, w codziennych spotkaniach i trudnościach. Zapamiętałem też słowa ks. Huberta: „Jesteśmy sobie potrzebni” oraz „bez was nie byłoby nas”. Każdy z nas poszedł swoją drogą, a jednak nadal możemy się spotykać, wspierać i dzielić tym, co otrzymaliśmy.

Pod koniec sobotniego obiadu swoim doświadczeniem podzielił się Sebastian, który kilka miesięcy temu wrócił z misji w Brazylii. Jego świadectwo pozwoliło nam choć na chwilę spojrzeć na życie wspólnoty także z tej perspektywy.

Mieliśmy czas na rozmowy, spotkania i dzielenie się życiem oraz refleksjami po obu katechezach. Była radość ze zwyczajnego bycia razem, ale znalazła się też przestrzeń na głębsze rozmowy. Chłopacy, którzy przeszli przez wspólnotę, rozegrali z chłopakami z Jastrzębia mecz piłki nożnej.

W centrum naszego spotkania były dwie Eucharystie. Homilie wygłosiliśmy: ks. Hubert i ja. Wspólnie odmówiliśmy także różaniec, a w sobotni wieczór spotkaliśmy się wszyscy na adoracji Najświętszego Sakramentu. Był to dla mnie głęboko przeżyty czas ciszy i modlitwy, chwila, w której mogliśmy razem stanąć przed Jezusem z tym, co każdy z nas nosi w sercu.

Wracam z Jastrzębia z wdzięcznością: za spotkanych ludzi, rozmowy, modlitwę i braterstwo. Dziękuję chłopakom z domu w Jastrzębiu-Zdroju za przyjęcie nas i gościnność. Każde takie spotkanie jest dla nas małym świętem, okazją, by znów pobyć razem i umocnić więź, która zaczęła się we Wspólnocie Cenacolo.
ks. Emil








