Siedem dni we Wspólnocie Cenacolo.

Świadectwo Marcina

Wiosną syn, Kajetan, zaprosił mnie na doświadczenie życia wspólnotowego w domu Cenacolo na Ukrainie. Dopiero na początku października udało mi się wygospodarować siedem pełnych dni na ten wyjazd.

Przed wyjazdem towarzyszył mi lęk o tempo pracy, budowę domu i pogodę. Nad wszystkim dominowała jednak chęć, by choć przez chwilę wejść w ich codzienność i spędzić czas z synem, który kończy właśnie czwarty rok życia we wspólnocie.

Chęci miałem ogromne, ale rzeczywistość całkowicie mnie zaskoczyła. Już pierwszego dnia zaspałem na nocną adorację. Największe wrażenie wywarł na mnie jednak sposób, w jaki chłopcy żyją ze sobą, jak się do siebie odnoszą, jak sobie pomagają, modlą się i pracują. Wszystko odbywa się w duchu życzliwości, wsparcia, wyrozumiałości i szczerego, bezinteresownego daru z siebie.

To jedyna budowa w moim życiu, na której nie usłyszałem ani jednego złego słowa.

W czwartek zostałem z synem sam w kuchni. Obaj jesteśmy dalecy od kulinarnych talentów, a naszym zadaniem było przygotowanie obiadu i kolacji. To wyzwanie pokazało mi, jak ważne są współpraca i rozpoczynanie każdego zadania od modlitwy. Oklaski po kolacji uświadomiły nam, że nasze obawy były bezzasadne.

Cały pobyt okazał się wyjątkowym czasem, za który dziękuję Dobremu Bogu i Wspólnocie Cenacolo.

Tata Marcin